मातृ प्रेमः

मातृ प्रेमः

एकस्मिन् नगरे किञ्चित् दिवसे एकः वैराग्युक्त बालकः अभ्रमत् | गृहे गृहे भिक्षा एकाग्र कृत्त्वा सः एकः पवित्रकस्य वृक्षस्य अधः तिष्ठित्वा एकत्रित भोजनं अखादयत् | तत्पश्चात एकः दीर्घ तपस्यायाः संकल्पं नीत्वा हठयोगेन सह स्व इष्ट देवतायाः स्मरणं अकरोत् | ग्रामस्य एका नारी  तं अनुरञ्जयति | प्रतिदिनं सा तस्य बालकस्य  संमुखे भोजनं नयति किन्तु सः केचन अपि  न कथयति , न तु नेत्रौ वावृनोतः, सः तु केवलं स्व इष्ट्देवस्य समाधौ लीनं भवति | 

एकदा सा नारी संकल्पं अनयत् यत् सा न भोजनं खादिष्यति न तु तोयं पास्यति यावत सः बालकः नेत्रौ न उद्धाटयिष्यतः|  निराहारी भूत्वा , बहवः दिवसानि पश्चात सा अतीव निर्बला अभवत् , मृत्युतुल्याः कष्टानि च असहत् | ग्रामस्य सर्वाः जनाः तस्याः धृतिमालीन स्वास्थ्यः दृष्ट्वा अचिन्तयन् | वैद्यराज: अपि अकथयत् यत् सा नूनं विगमिष्यति | सहसा सः बालकः स्व नयनौ अवावृणोत | सर्वप्रथम सः स्व  नयनयोः तेजः तस्यां उपरि धित्त्वा तां स्वस्थम् अकरोत् | समीपस्थः भोजनं स्वयं अखादयत् , तां अपि अप्रदापयत | तत्पश्चात सः बालकः तां मातृरूपेण स्वीकरोत् |